تبصره

Written by  manager
Rate this item
(0 votes)

کابل/ ۳۰ سنبله / باختر
صلح آرزو و آرمان مشترك همه ملت‌ها است٬ مگر برای مردم افغانستان تنها یک آرزو نه بل یک نیاز است.
مفسرآژانس باختر می نگارد: سی اسد(۲۱ سپتامبر) از سوی سازمان ملل به عنوان روز جهانی صلح نامگذاری شده است هدف از نامگذاری چنین یک روزی٬ ترویج ارزش های صلح است.
این روز می تواند فرصت آن را فراهم كند که سیاستمداران ٬ نظامیان و در کل مردمان کره خاکی به این فکر کنند که دنیای عاری از خشونت٬زندگی در صلح و صفا و محبت زیباتر از هرچیز است در حالی که جنگ نابود کننده فرصت ها و ارزش ها است.
روز جهانی صلح می تواند٬ توجه مردم رابه اهميت صلح و تشويق افكار عامه براي بزرگداشت ازاین روز جهاني جلب کند و هر کدام با شیوه های خود روز جهانی صلح را گرامي دارد .
امروز از صلح به عنوان يك آرزو و آرمان مشترك همه ملت‌ها یادمی‌شود اما اين كافي نيست.صلح را نمی توان تنها یک ایده و آرمان دانست و برای رسیدن به آن تخلیل پردازی کرد کشور های جنگ زده نظیر افغانستان٬یمن٬ سوریه٬ عراق٬ سومالی و ... بر ایجاد راهكارهايي تاکید دارند كه دستيابي به صلح را برای مردمان این کشور ها مقدورو امکان پذیر کند.
برای مردمان این کشور ها زندگی یعنی جنگ ٬جدال و مبارزه تعریف شده است در حالی که زندگی ابعاد زیبایی دارد ویک فرصت و ارزش برای ادامه حیات است.
روز جهانی صلح این فرصت را می دهد تا به این فکر کردو به نتیجه رسید که زندگی تنها جنگ نیست.
زندگی انسانی با جنگ و خشونت در تضاد است وتعریف زندگی والاتر از آن است که یک جنگ افروز و یک منفعت طلب آن رابیان می کند.
صلح برای مردمان کشور هایی که در آتش رقابت ها ومنفعت طلبی های دیگران می سوزند یک ایده و آرمان است.
یکی از کشورهایی كه درآرزوی رسیدن به صلح است افغانستان است٬کشوری که چهار دهه است در آتش رقابت و سلطه گرایی اجنبیان می سوزد و با وجود تلاش ها زیاد کلید صلح در این کشور همچنان نا پیدا است و مردم نسبت به آینده شان بی باور اند.
روز جهانی صلح در حالی درافغانستان گرامیداشت می شود که این کشور در بستر تلاش های صلح که در چند ماه اخیر روند شتابان را به خود گرفته بود گواه شدیدترین حملات هراس افگنانه و مداخلات بیرونی  است. حملاتی که در آن٬نه شفاخانه در امان ماند٬ نه دیگرنهاد های خدمات عامه ونه همایش های مردمی.
با تاسف همه این خشونت ها در بستر صلح وغرض رسیدن به مقاصد سیاسی انجام می شود.
در صحنه بین المللی هم برای اعاده صلح در این کشورتلاش های زیادی شد٬به پیمانه افغانستان٬برای هیچ کشوری نشست ها و کنفرانس های صلح و همکاری برگزار نشده است  وهمچنان سازمان ملل متحد بیشترین نماینده و هیئت دیپلماتیک را برای افغانستان گماشته است  مگر هیچ یک از این اقدامات کاری به ثمرنه رسانیده است وکلید صلح همچنان در افغانستان گم شده است و اوضاع همچنان نا پیدا و نا باور است.
مشکل در این است که افغانستان در گیر رقابت و جنگ نیابتی قدرت های بزرگ و کشور های دیگر است و همین کشور ها روند صلح در افغانستان را پیگری و نظارت دارند ٬دید منفعتی و سلیقوی این کشور ها است که راه رسیدن به صلح در افغانستان را طولانی کرده است.
آنچه می‌تواند به پيدا شدن کلید گم شده صلح افغانستان کمک کند پایان یافتن جنگ نیابتی کشور های مداخله گر در امورداخلی افغانستان و پایان دادن به حمایت از گروه های تند رو  درافغانستان است .
جنگ جاری در افغانستان جنگ این مردم نیست بل از بیرون برمردم ما تحمیل شده است و این سازمان ملل متحد است که می تواند با مجازات و تحریم کشورهای مداخله گر٬ راه صلح در افغانستان را کوتاه کند وبه تراژیدی خون و آتش در کشور ما خاتمه دهد. تحلیل سیاسی

back to top