09 ???? 1399

RSS Facebook

اعلانات

خبر های جدید

Youtube Player

khantry design

اعلانات

معین سواد آموزی: برای بالا بردن میزان سواد درکشور، نیاز به بودجۀ بیشتر داریم

Written by  manager
Rate this item
(0 votes)

کابل//24سنبله/باختر
بی سوادی عامل باز دارندهٔ توسعه و انکشاف جامعه محسوب می شود، بدبختانه افغانستان درشمارکشورهایی قراردارد که بیشترین آمار افراد فاقد سواد را به خود اختصاص داده اند، اما در افغانستان نهاد هایی وجود دارند که برای غلبه براین معضل، سال‌هاست مبارزه می کنند، نتایج این کارزار چه می تواند باشد؟ برای دریافت پاسخ به این پرسش و پرسش های دیگر، خبرنگاران آژانس باختر مصاحبه‌یی با سردار محمد رحیمی معین سواد آموزی وزارت معارف انجام داده اند که نشر می شود.
پرسش: در حال حاضر چه‌تعداد سواد آموز، در کورس های شما حضور دارند؟
پاسخ: امسال حدود ۳۷ هزار سواد آموز را در سراسر کشور از طریق تجمعات کوچک با درنظرداشت حفظ الصحه تحت پوشش داشتیم، بنا به حکم کابینه ما توقف دوماهه داشتیم، ولی با فشرده سازی کورس ها وافزایش زمان تدریس در اول ماه سنبله مراکز را مجدداً باز کردیم وامید داریم تا آخر ماه قوس کورس های خود را ختم کنیم.
پرسش: به نظر شما برنامه های سواد آموزی موثر بوده است؟
پاسخ: اثربخشی برنامه سواد آموزی در افغانستان برمی گردد به عوامل متعددیی، مثل مسایل فرهنگی، امنیتی، بودجه‌یی، ساختاری و تشکیلاتی. اما با درنظر داشت میزان مداومان، با معیار های نهاد های بین المللی برابر هستیم، یعنی اگر قرار باشد ما درسال ۱۰۰ هزار نفر را تحت پوشش قرار دهیم، ۶۰ فیصد از آنان فارغ می شوند، متکی به آن می‌توان گفت که برنامه سواد آموزی نسبتاً کامیاب است.
آموزش بزرگ سالان بسیار پیچیده است، بزرگ سالان را نمی‌توان مانند کودکان دایم در صنف نگهداشت، بسیاری آنان کار می کنند، نفقه آماده می کنند، نان آور خانواده های خود استند، مجبور کورس را ترک کنند اما بزرگ سالان برای سواد آموزی موثر اند، چون بر داشت آنان بیشتر از کودکان است و اگر یک کلان سال با سواد شود، می‌تواند نقش مهم در توسعه و انکشاف افغانستان داشته باشد و هم می‌تواند کمک کند کودکش به مکتب برود با سواد بار آید.
بناً میتوان گفت که اثربخشی سواد آموزی زیاد است اما تطبیق آن مشکل است.
پرسش: برنامه های تشویقی هم دارید؟
پاسخ: در صورتی که بودجه ما بسنده باشد، مشوق هایی را مد نظر گرفتیم، در کنار سواد آموزی برای شان شغل نیز آموزش می دهیم، ما کورس های حرفه‌یی دایرمی کنیم «زنبور داری، خیاطی، مالداری و کمک های اولیه صحی» از این طریق می‌توانیم سواد آموزان را جذب کنیم که در کورس ها بیایند و با شرکت شان هم سواد شان بهتر شود وهم حرفه‌یی یاد بگیرند.
مشوق تازه‌یی که دوام دار است و بالای آن کار کردیم این است که ما تعلیمات را به سویه اول، دوم و سوم تقسیم کردیم، اگر از طرف ریاست جمهوری منظور شود، وقتی سواد آموز کورس ها را تمام کرد، در مدت سه سال به صنف ۹ می‌رسد که بعد از آن می‌تواند شامل تعلیمات عمومی شود، مثل شبانه یا تعلیمات تخنیکی و می توانند تعلیمات شان را تا پوهنتون ادامه بدهند.
مشوق سوم، این که کورس های سواد آموزی فشرده را آغاز کردیم، چون بزرگ سالان فهم شان بهتراست و کورس هایی را که در ۹ ماه تمام می‌شد حالا به سه ماه کاهش دادیم. یعنی به سه دورۀ چهل روزه تقسیم کردیم؛ ۴۰ روز اول، دوم وسوم که درمجموع ۱۲۰ روز می‌شود که در ۴۰ روز اول آنان می‌توانند کلمات ساده را یاد بگیرند، در ۴۰ روز دوم می‌توانند مهارت خودشان را بیشتر کنند؛ کمی ریاضی را یاد می گیرند و در دور سوم در کنار مهارت هایی که فرا گرفته‌ اند، مهارت های شغلی دیگر را نیز یاد می گیرند تا علاقه مند شوند و ادامه بدهند.
پرسش: محو بی سوادی مربوط به یک نهاد نیست، در مورد همکاری نهاد های دولتی و غیر دولتی بگویید؟
پاسخ: ماحدود ۴۹ تفاهم نامۀ مشترک با وزارت خانه ها، اداره های دولتی و غیردولتی امضا کردیم به شمول وزارت زنان، وزارت حج اوقاف، شورای سرتاسری علما افغانستان، رسانه ها، جامعۀ مدنی، جامعۀ ورزش کاران و هنرمندان. هدف ما این بود که بتوانیم آنان را بسیج کنیم تا کمک کنند، سواد آموزی مثل یک برنامۀ ملی پیش برود تا موفق به محو بی‌سوادی شویم، همچنان در سطح ولایت ها، کمیته های ولایتی سواد و کمیته های ولسوالی سواد داریم که به کمک آنان کورس ها را به همکاری نهاد های حکومتی ومردمی پیش می‌بریم. بدبختانه همکاری بین المللی کم رنگ شده است.
پرسش: تا حال ارزیابی کرده اید که چه تعداد از سواد آموزان بعد از فراغت قادربه نوشتن وخواندن شده اند؟
پاسخ: این مسأله مشکل عمدهٔ ما است، وقتی که همکاران ادارۀ ملی احصاییه گیری می کنند، از مردم می‌پرسند که با سواد اند  یا نه؟ آنان فکرمی‌کنند که سواد داشتن به معنای سند لیسانس و بکلوریا داشتن است، یعنی ارزیابی درست وجود نداشت، این ارزیابی را به معلم واگذار کردیم، معلمان طبعاً می‌گویند، که شاگردان شان باسواد شده اند. برای رفع این معضل بالای طرحی به همکاری دولت کارمی‌کنیم.
پرسش: آموزگاران شما با شیوه های تدریس کاملاً آشنا هستند؟
پاسخ: مشکل عمده ما این است که معلمان مسلکی سواد آموزی نداریم که متاسفانه ما در افغانستان مرکز یا پوهنتون‌ برای تربیت معلم مسلکی سواد آموزی نداریم، مجبور بودیم از معلمانی که تعلیمات عمومی و کسانی که سند لیسانس دارند، یا فارغ ۱۲ استند استفاده کنیم، در نخست برای‌شان دو هفته یا سه هفته آموزش داده می‌شود، وبعد از آموزش، آنان کورس ها را پیش می برند، معلوم است این مدت کفایت نمی کند وممکن است شیوه درست تدریس برای بزرگ سالان را یاد نگیرند ولی تفاهم ما براین است که با وزارت تحصیلات عالی وارد گفت وگو شویم که با ایجاد دیپارتمنت سواد آموزی به این مشکل پایان دهیم.
پرسش: بزرگترین چالش فرا راه سواد آموزی چیست؟
پاسخ: مشکلات اساسی سواد آموزی، از لحاظ ماهیت و ساختاری است که باید به حل آنها پرداخته شود، به این دلیل طرحی ساختیم و منتظر تصویب آن استیم، ما درمورد، دربالا گفتیم.
پرسش: فقر سواد، در میان مردان بیشتر است یا زنان؟
پاسخ: دربخش زنان، شرایط اجتماعی برای زنان مشکل ساز است، ولی تمرکز ما بیشتر در پروژه های غیر دولتی این بوده است که بیشتر به سواد آموزی زنان تمرکز کنیم و در این بخش نیز موفق بوده ایم.
میزان سواد آموزی همین طور در پنج سال گذشته از ۳۵ فیصد به ۴۳ فیصد رسیده است، یعنی ۸ فیصد رشد، نشان می‌دهد.
پرسش: شما قبلاً گفته بودید به دنبال طرح بسیج ملی برای محو بی‌سوادی استید، این طرح چقدر عملی شده است؟
پاسخ: خوب تقریباً از سه سال به این طرف تلاش کردیم که رشد داشته باشیم، اکنون رشد بهتر شده است ولی بسیار در مرحله ابتدایی است، مثلاً تفاهم نامه هایی که امضا شده است، آنها باید روی یک راهبرد عملیاتی ریخته شود که عملاً تحول در کمیته های ولسوالی سواد، قریه سواد، برنامه میثاق شهروندی به وجود بیاوریم و عملاً باید وارد مرحلۀ عملی شویم تا اثربخشی آن را ببینیم برای هماهنگی شورای مساجد و مکاتب  طرح هایی روی دست است، عملی شدن آن بر می گردد که طرح ما از طرف مقامات تصویب شود که پیش برویم به همین دلیل این دورنمایی مثبت است ما در مسیر قرار گرفتیم، نیازداریم حمایت سیاسی، مالی و اصلاحاتی ما در واقع تکمیل شود و طرح در واقع بتواند موفق شود.
در این صورت دورنمایی آن مثبت است پیشبینی ما تا ۲۰۳۰ این است که بتوانیم نرخ سواد را بالای ۶۰ فیصد برسانیم.
پرسش: جایگاه افغانستان در منطقه از لحاظ سواد آموزی چگونه است؟
پاسخ: بعد از هند، بنگلادیش و پاکستان بیشترین میزان بی سوادان را در منطقه داریم، متاسفانه جز ۳ کشور بی سواد دنیا محسوب می شویم.
پرسش: همکاری نهاد های بین اللملی با شما چگونه است؟
پاسخ: تا سال های ۲۰۱۶ خوب بود، ولی در آن زمان برنامۀ مناسب وجود نداشت، اکنون که برنامه وجود دارد، همکاری های بین المللی کاهش پیدا کرده است، پیشنهاد ما، به کنفرانس جینوا و ریاست جمهوری تمرکز دوباره به سواد آموزی است.
پرسش: دست آورد های شما دربخش سواد آموزی چیست؟
پاسخ: ما می توانیم بگوییم که وضعیت سواد آموزی از وضعیت منفی به صفری رسیده است یعنی از حالت منفی برامده ایم در حالت ابتدایی مثبت قرار گرفتییم، اما مشکل، مشکل است.
ما دو فیصد از بودجه و دو فیصد از تشکیلات معارف را داریم نمی‌توانیم انتظارداشته باشیم که تفاوت به وجود بیاید.
پرسش: پیام آخر شما چیست؟
پاسخ: احساس و درک من این است که مردم همکار خوب برای بخش سواد آموزی اند، دولت هم مشکلات زیادی در پیشبرد این برنامه داشته است، در سه و چهارسال گذشته امیدواریم که حمایت مالی و بودجه‌یی بیشترشود، درکنارآن سنداصلاحات ما تصویب شود و در این صورت ما می‌توانیم به مردم امید بدهیم که حداقل درسال ۲۰۳۰ نرخ سواد آموزی بیشتر افزایش پیدا بکند.
خبرنگاران افتخاری آژانس باختر
محمد عثمان عزیزی
ادریس ربانی
سید احسان الله گردیزی

Leave a comment

Make sure you enter the (*) required information where indicated.
Basic HTML code is allowed.