20 قوس 1396

RSS Facebook

اعلانات

خبر های جدید

محمد یاسین ضیا به حیث معاون مشاور امنیت ملی گماشته شد

محمد یاسین ضیا به حیث معاون مشاور امنیت ملی گماشته شد

کابل باختر20 قوس شورای امنیت ملی از تعین محمد یاسین ضیا...

چین در بخش های زیر بنایی افغانستان را کمک میکند

چین در بخش های زیر بنایی افغانستان را کمک میکند

کابل باختر 20 قوس نایب دوم مشرانوجرگه در ملاقات با سرپرست...

Youtube Player

khantry design

اعلانات


سه شنبه ، 28 سنبله 1396 ، 10:04

رسیدن به صلح نیاز به مطالعه و شناخت عامل های جنگ دارد

Written by  manager
Rate this item
(0 votes)

کابل باختر/ 28 / سنبله:
رسیدن به صلح به عنوان خواست همگانی مستلزم ارادۀ مستقل و بیرون جهیدن از دغدغه های قومی، سیاسی، و حزبی و تنظیمی و رهیدن از وابستگی حلقات خارجی می باشد.
اما چرا علی رغم تلاش های پیگیر هنوز صلح به آرمان دست نیافتنی در افغانستان مبدل گردیده است؟ به هر حال با در نظر داشت پیچیدگی جنگ در افغانستان اما سوال اینجاست که برخی از آگاهان به این پندار اند که سرانجام هر جنگ، صلح است؟
آیا مخالفان مسلح دولت افغانستان واقعاً صاحب ارادۀ مستقل می باشند تا تصمیم بگیرند مستقل فکر کنند و در آستانه روز جهانی صلح دست از جنگ بردارند و از روزجهانی صلح عملاً استقبال کنند و به درد و رنج جانکاه مردم پایان دهند.
سجیه یکتن از اهل رسانه به این باور است که ارادۀ مستقل در امر تامین صلح سازگار است، بدون ارادۀ قوی ممکن درین زودی صلح در افغانستان تامین گردد، او با اشاره به وضعیت منطفه و جهان به این باور است که جهان این حقیقت را به خوبی درک کرده است که جنگ و خشونت و توسل به قهر و زور به حیث یگانه راه حل منازعات دگر بازار ندارد، اما در جهان که به سر می بریم نشانه های آشکار از کاربرد خشونت، جنگ و خونریزی همچنان وجود دارد و حتا بسیاری‌ها فقط از ریا و دروغ و مصلحت و تظاهر به صلح‌ خواهی و ضدیت با جنگ می ‌پردازند و می‌ کوشند تا مقاصد جنگ‌ افروزانه‌ را در پرتو شعارهای صلح ‌خواهی و ضدیت با جنگ پنهان دارند.
ظهور و بروز صلح جهانی، مبتنی بر حُسن نیت، مدارا و احترام به حقوق و منافع متقابل دولتها و ملت ها در چهارچوب منشور ملل متحد، قوانین و الزامات حقوقی و بین المللی و حقوق بشری و نیز اجماع نظر دولتها و کشورها در جهت نهادینه کردنِ صلح جهانی و پرهیز از انحصار طلبی ها و افراطی خواهی است. سازمان ملل متحد در پیجاه و هتفمین جلسه مجمع عمومی خود روز 21 سپتامبر برابر با 30 سنبله را به عنوان روز جهانی صلح اعلام کرد.
بسیاری فکر می کنند و حتی باور دارند که "صلح ‌خواهی واقعی فقط زمانی میسر می گردد که بتوانیم و بخواهیم عوارض تاریخی زیستن در نظام‌های ضد انسانی ‌ای که انسان را از خودش و با خودش بیگانه و نا آشنا کرده است، از خود بزداییم و در کردار و اعمال خود به آن تمایلاتی که نشان از میراث گذشته است، نه بگوییم و صلح‌ پروری را پیشه نماییم."
مولوی عبدالباری یکی از سرگروه های طالبان در ولایت بدخشان که اخیراً به روند صلح پیوسته است در گفتگو با خبرنگار آژنس باختر گفت " بسیاری ها به دلیل مشکلات قومی، بی عدالتی ها و موجودیت فساد در دولت و بخصوص حکومت محلی مجبور شدند که با گروه طالبان یکجا شده و علیه دولت بجنگد، ولی زمانیکه که درک کردیم که طالبان و شبکه حقانی از جمله گروه های اجیر و مزدور بینگانه هستند و بخاطر منافع پاکستان و دیگر کشورهای خارجی جنگ را دامن میزنند به اشتباه خود پی بردیم و دوباره با دولت و مردم خود یکجا شدیم و از کار خود راضی می باشیم."
این گفته ها به وضاحت می رساند که جنگ در افغانستان توسط حلقه های خاص بالای مردم این کشور تحمیل شده است، به باور سجیه از خود بیگانگی و گیرماندن در حلقه غیر و عدم رسیدگی به خواست ها آنانی که به روند صلح پیوسته اند، می تواند به صلح و روند سراسری آن صدمه وارد کند.
مولوی عبدالباری می گوید که بعد از پیوستنش به صف طالبان به پاکستان دعوت شد و در آنجا توسط نظامیان پاکستانی آموزش های نظامی را فرا گرفته و سپس بخاطر جنگیدن علیه دولت به ولایت های کاپیسا، غزنی، کندز و بدخشان رفته و 9 سال پیهم در کنار طالبان و به دعوت مستقیم نظامیان پاکستانی برضد حکومت افغانستان جنگیده است، او گفت "تمام امکانات از سوی نظامیان پاکستانی به طالبان فراهم می شود و حتی سوق اداره طالبان نیز توسط پاکستانی ها انجام می شود."
مولوی باری می گوید که او از پیوستنش به روند صلح خوشحال است، اما جان و مال او نیز در خطر قرار دارد، درخواست ما از دولت اینست که فرصت های کاری را برای ما فراهم کند، چون هیچگونه فرصت کاری برای کسانی که از جنگ دست میکشند از سوی حکومت در نظر گرفته نشده که با این حال ما مجبور یا به ایران مهاجر شویم ویا هم دوباره به صف طالبان برگردیم."
تنها مولوی باری نیست که خواهان توجه حکومت به آنانی که به روند صلح پیوسته اند می باشد، ملا نورالله باشنده ولایت کاپیسا و عضو پیشین گروه طالبان که اخیراٌ به روند صلح دولت پیوسته است در تماس به آژانس باختر گفت "که ما با انگیزه دینی و جهاد با طالبان یکجا شده سلاح برداشتیم، اما بعد از چند جنگ علیه دولت افغانستان متوجه شدم که اختیار طالبان و حتی رهبری آنها در دست بینگانه ها و بخصوص پاکستان و کشورهای عربی است دانستم که مرتکب اشتباه شده ام و به وساطت بزرگ ها و کمیته صلح ولایتی کاپیسا سلاح خود را به زمین گذاشتم دوباره به زندگی عادی روی آوردم."
برنا صالحی آگاه امور سیاسی در پیوند به صلح و روز جهانی صلح می گوید "به صورت طبیعی هر جنگ و نزاعی دیر و یا زود به صلح باید منتهی شود و گاهی هم حتا جنگ و نزاع برای رسیدن به صلح صورت می گیرد  جنگ افغانستان که عوامل متعدد داخلی و خارجی در پشت سرش ایستاده اند نیز ممکن نیست تا یک روزی به پایان نرسد و بواسطهء یک راه حل منطقی به صلح و ثبات منتهی نه شود. به گفته او "نمی توان به این خوشبینی اتکا کرد بلکه تلاش باید کرد تا از طریق به کار گیری شیوه های درست، تجربه شده و موفق در رسیدن به این مامول استفاده کرد و همه نیروها و امکانات را درین مسیر به پیش راند."
صالحی تاکید می کند که رسیدن به صلح نیاز به مطالعه و شناخت عامل های جنگ دارد. "تا زمانی که نشناسیم که چه چیزی به جنگ دامن می زند و چه چیزی عامل تداوم بحران و نزاع شده است؟ راه حل منطقی برای پایان جنگ و رسیدن به صلح را پیدا کرده نمی توانیم و پایان جنگ هم به معنای رسیدن به صلح نیست، صلح توافق طرف ها، با رضا و رغبت خویش بر سر یک همگرایی قابل قبولی که تامین کنندهء عدالت در توزیع امکانات و فرصت ها باشد، میباشد."
این آگاه امور سیاسی می گوید که افغانستان نیاز به راهبرد موثر برای رسیدن به صلح دارد و در پهلوی آن جمع، جماعت با ساختاری که بتواند نیرو های مثبت و مفید را در خویش جا دهد و ازطریق برنامه و تلاش ایشان به صلح برسد. اکنون علی رغم هزینه های فراوانی که به مصرف می رسد و نهادی به نام شورای عالی صلح وجود دارد، ما به این هدف مقدس نمی رسیم، چرا؟ فکر میکنم باز عوامل دیگری در به ثمر ننشستن فعالیت های شورای عالی صلح نیز وجود دارد که عمده ترین شان به نظرم: عدم ارادهء جدی صادقانه در رهبری حکومت و نظام برای رسیدن به صلح است. مداخلهء خارجی درین روند و از طرفی هم عدم تعهد و پای بندی اعضای شورای عالی صلح که عدم یک برنامهء مدون و معقول برای صلح، این نقیصه ها را فربه تر نیز می کند. پس نیاز است تا در قدم اول دولت افغانستان ارادهء قاطع و صادقانه از خویش درین راستا نشان بدهد و همه جوانب دخیل و موثر را به همکاری طلب نموده و از حامیان افغانستان در باب رساندن افغانستان به صلح و ثبات طالب همکاری شود. در غیر این صورت صلح تنها کار شورای عالی صلح با این برنامه ها و امکانات موجود نیست .
اما شورای عالی صلح مطرح می سازد که مصروف راهکاری می باشد که به واسطه آن بتواند اجماع ملی را درین باب حاصل کند.
داکتر حبیبه سرابی معاون شورای عالی صلح اندرین باب چند روز پیش به خبرنگار آژانس باختر گفته بود که این شورا در پی ایجاد راهکار مناسب است تا در راستای اجماع ملی به وجود آورد.
داکتر سرابی همچنان می پذیرد که بودجه بیشتر دولت توسط کشورهای خارجی تمویل می شود، اما قبو ندارد که کشورهای تمویل کننده، در روند صلح که شورای عالی صلح می پیماید مداخله، کند.
او به وضاحت از مذاکره این شورا با حزب اسلامی به رهبری حکمتیار یاد کرد که حاصل مذاکرات نقش گیر این شورا با رهبری این حزب می باشد.
با وجود آنکه افراد مسلح وابسته به گروه طالبان که در سالهای اخیر به روند صلح پیوسته اند از نبود فرصت های کاری شکایت دارند، از حکومت میخواهند که زمینه های کاری را برایشان فراهم کند.
اما عبدالفتاح احمدزی سخنگوی وزارت کار و امور اجتماعی در تماس به خبرنگار آژانس باختر گفت که وزارت کار و امور اجتماعی یک اداره پالیسی ساز است و کاردهی نمیکند.
این در حالی است که مسوولان وزارت انکشاف دهات مطرح می سازند که برای کاریابی کدام برنامه مشخص برای شمولیت افراد مسلح که به روند صلح یکجا می شوند، ندارد، همچنان شورای عالی صلح می گوید که در استراتیژی جدید شورای عالی صلح که تازه تدوین شده است به مخالفان که سلاح شان را به زمین می گذارند کدام برنامه کاریابی در نظر گرفته نشده است.
این موضوع نیازمند دقت بیشتر است، باید مسوولان امور توجه کنند و راهکاری به وجود آورند تا برای کسانی که به روند صلح روی می آورند، فرصت های کاری ایجاد شود.# شهیدآقا "شمس"

Leave a comment

Make sure you enter the (*) required information where indicated.
Basic HTML code is allowed.